κι οταν σκεφτομαι το παζλ, σκεφτομαι εσενα
γιατι κουμπωνουμε

σιγουρα κουμπωνουμε

τουλαχιστον εγω κουμπωνω μαζι σου

βεβαια κι εσυ κουμπωνεις μαζι μου 

ειναι αναποφευκτο

αλλα το ξερω πλεον οτι εσυ 'θελεις' αλλη πλευρα για να κουμπωσεις

και ας μου λες οτι κομματι σου ειμαι εγω

και ας σου λεω (ο)τι εισαι εσυ για μενα

στο τελος ηττημενοι ντομινο θα παιξουμε

(με πνιγει να στο πω. δεν ξερω πως αντεχεις τον εαυτο σου)

δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αυτό το μισό μηδενικό
εννοώ δεν είναι απλά ένα άδειο μισοφέγγαρο προφανώς
είναι σα να παρακολουθείς μια ιστορία απ' τη μέση έχοντας ντεζαβου σε αυτά που έχεις χάσει
σα να ακούς τους άλλους να αποκαλούνται με τα αρχικά τους και συ να φτιάχνεις άλφα βήτα
είναι όπως όταν αντέχεις να ξερνοβολάς μήπως και συγκινηθεί το πεζο-δρόμιο
την ώρα που τα δέντρα στη στροφή ξεβάφουν το γαλάζιο

αλήθεια, έχεις παρατηρήσει ποτέ τις ρόδες στα αμάξια?
όταν επιβραδύνουν είναι σα να περιστρέφονται ανάποδα
για λίγο, λίγο μετά που έφυγε το ροζ και έπεσε το βλέμμα χάμω
και μετά έσβησε γιατί ήταν ανήμπορο να σηκωθεί

και να σου πω και κάτι τελευταίο
αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως όταν το μηδενικό κρυφτεί στο ένα, και αυτό μισό θα είναι

p.s. βλέπω national geographic και  https://www.youtube.com/watch?v=NWDXIhy9oJA αυτό ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ (α πα πα)

Κι ήτανε κάποτε δύο βοσκοί, καθείς με το κοπάδι του.
Ο ένας με μεγαλύτερο, ο άλλος με το μικρότερο.
"Δεν έχει και πολλή σημασία."
Αφού τροφή αναζητούσαν κι οι δυο, τα ζωντανά τους να ταΐσουν.
Και ας τ' αποφάσισαν μαζί να συντροφεύσουν, σε άλλα μέρη στάθηκαν να τη γυρέψουν.
Μακριά αρκετά, τόσο ώστε να μη βλέπονται, μα να ακούγονται.
Και ενώ το παραμύθι τους κυλούσε, ξάφνου ο αστείος αποφάσισε να παίξει.
Και βάλθηκε να ξεφωνίζει πως κίνδυνος κοντοζυγώνει και το κοπάδι του φοβόταν.
Και αναστατωμένος ο άλλος έτρεχε τα πρόβατα να σώσει.
Αλλά η αλαφιασμένη του ψυχή σε φάρσα ξεγελιόταν.
Μια, δυο, τρεις ξεχύθηκε το λύκο να γυρέψει και πάντα αυτός κατέληγε τα μούτρα του να τρώει.
Ώσπου στο τέλος μάτωσαν τα πράσινα γρασίδια.
Κι έμεινε εκεί ο αστείος μονάχος να θρηνεί με το χαμόγελο στα χέρια,
ενόσω ο άλλος ξέφευγε ζωσμένος το κοπάδι. 

Να το ξέρεις,

με κάνεις να νιώθω

σαν

τον

τυπάκο

στην

κλήρωση

του

τζόκερ

όταν

ετοιμάζεται

να

πει

τη

λέξη

κληρωτίδα. 

Μήλα παστά που γίνανε σαλάτα

Ο άγουρος καρπός της εξιδανίκευσης ωριμάζει μακριά
και δυο σώματα στη θύμησή του άλλοτε πάλλονται μαζί
και άλλοτε στέκονται αντικριστά με χέρια σταυρωμένα
και πλεγμένα στην πλάτη χαμηλά.
Γιατί δεν τα επιτρέπονται τη μέση να αγκαλιάσουν.
Γιατί τι είναι η μέση?
Η περιοχή κάτω απ' τους γοφούς και το κενό ανάμεσα μας.
Και συ στην άλλη άκρη, μακριά.
Κι όσο τα μάτια κι αν σκύβω κάτω
πάντα θα υπάρχουν άλλα που θα φορούν εμένα
και τόσα ακόμη που ελατήρια πάνω μας θα ζώνουν.

Ωσότου έρθει η στιγμή που δε θα σε θέλω πια μην και τη θες εκείνη
και εκείνη τη στιγμή κονσέρβα ας γενούμε. 

Πωλείται αλλά δε χαρίζεται.

5 κιλά πατάτες για τρία αγγούρια.

στον κώλο σου.

αν ήθελα αγγούρια θα πουλούσα παπάδες.

αυτούς τους απατεώνες με τις γεννιάδες τις σταχτιές.

μήνες ολάκερους τις μεγαλώνουν.

ώσπου να σακατεύονται σαν μπλέκονται στις τρίχες.

τρίχες και παπάδες.

αν ήθελα τα ράσα δε θα γινόμουν ιερόδουλη.

και αν ήθελες να με εξαγοράσεις το κατάφερες.

το κόστος σου μικρό.

μα εγώ τα ράσα δε φορώ.

και μη σε ξεγελά που προτιμώ τα πόδια μου σφιχτά να κλείνω εμπρός σου

και ας εξαγόρασες το χρόνο μια φορά θεός δεν είσαι

εγώ τα αγγούρια ποτέ μου δε φοβήθηκα.

παραφουσκωμένες φλούδες ειν' και αυτά

Και τώρα που το δάχτυλό σου έρεψε,
μπορείς επίσημα να ξεπροβάλλεις.
Μα εξηγήσεις μη ζητάς 
γιατί εμπρός σου κέρματα θα γίνονται σε ξεσκισμένες τσέπες.
Να σβήνουν στον κατήφορο 
κι εγώ κατάκοπη ξοπίσω τους να τρέχω.

Να 'ξερες πόσο της μοιάζεις μόνο.
Και έπειτα να 'ξερε εκείνη πως με το δικό της το ενοχικό καπέλο κατάντησα στον εχθρό της να υποκλίνομαι.

Και τούφα τούφα όταν με μαδήσουν
μπαλτά θα ρίξω στο ποδάρι.

Γιατί θα 'χω πετάξει με κήρους να στάζουν απ'τα αυτιά,
και τα δυο μου πόδια δε θα ξέρω πως να τα περπατήσω.