Born-Again before teething .

το καυαλικευμα το σταματω
οσαν μεζουρα το βημα μου θα καμνω
τυχαια πανω σου να πεσω

μα εσυ να σε προσεχεις εκει εξω
μην τυχει και βρεθεις εμπρος στις σκεψεις μου και τις σκονταψεις
αφου τις ξεμπροστιαζουν οι γκριματσες μου αδιακριτες
σα δεν μπορουν μαζι σου να ξαπλωσουν

και μεστην αγανακτηση φωλιαζουν
στα δυο του χερια τα απαρνουμενα
που προσπαθουν εμενανε να αγγιξουν

την ωρα που εκεινος ο εαυτος το μονο που μπορει να κανει
ειναι την υπαρξη του αλλου να δικαιολογησει

απολογισμος

περασα ενα χρονο και για να πιστευω πως ημουν εκει για σενα
ενα χρονο και μια ολακερη ζωη
επρεπε να ξαναγεννηθω για να το καταλαβω
πώς
περασα ενα χρονο και να εισαι εδω για μενα
ενα χρονο και ενα θανατο
επρεπε να με τελειωσεις για να το μπορεσω
να σε εχω εδω για δυο ζωες

https://www.youtube.com/watch?v=whqebes2EFo

τις ευχες δεν πρεπει να τις λες
αυτο μου μαθανε, αυτο παπαγαλιζω κι εγω
ειναι αρκετα ρομαντικο ετουτο το σεναριο για να υποκειται σε λογοκρισια
τοσο μαγευτικη αυτη η ιεροτελεστια
η σιωπη
τα λιγα δευτερολεπτα που ολοι σε καρφωνουν με προσμονη και περιεργεια
τα λιγα δευτερολεπτα ακομη, που εγω καρφωνω στη σκεψη μου τη μορφη σου
εκεινα που σουρωτηρι κανουν το μυαλο μου, τα βλεμματα τους να αντικρισουν

δεν ξερω πως μου το θυμισε
η καλυτερα πως το καταφερε να συνδεθει τοσο ευλογα ασυμφωνα

ισως γιατι τα ονειρα ειναι κι αυτα κρυφες επιθυμιες
ισως γιατι κουρνιαζουμε αναμεσα τους με φοβο την αληθεια
μαλλον γι' αυτο τα μαξιλαρια ξαπλωνουν τοσο μαλακα και τρυφερα
αφου τα πουπουλα δεν τα λαβωνει η ζοφερη πραγματικοτητα
μοναχα τα λερωνει για μερικες στιγμες
λιγα χιλιοειπωμενα δευτερολεπτα

να μην τα λες τα ονειρα σου
γιατι ευχες μπορει να ορκιζονται
και με σαρκα και οστα ποτε να μην ορθωσουν
κι αν ειναι ασχημα μην απο τρομο τα λαλησεις
γιατι οι κακοι οι οιωνοι συμβολικοι θε' να ΄ναι
αυτο το διφορουμενο στοιχειο δεν το αξιζει δειλα να το γυμνωσεις

κι αν σου φαινομαι τρελη και ζαλισμενη
αν το μπορεις εξηγησε το μου εσυ
γιατι τα ονειρα αλλοτε τα βλεπεις στα κρυφα και αλλοτε τα κανεις φανερα

στο μαξιλαρι μου μου ειπες πως δεν κοιμαμαι
περιεργο γιατι στα αγκαθια του μαθαινω πια να ζω

ελευθερια η θανατος (και μεταξυ μας καμια η διαφορα) .

εκεινη τη στιγμη ο πονος ξεχειλιζε απο παντου
τοσο αβασταχτος που το νιωσα πως ολοι οι ανθρωποι ηταν για λιγο ευτυχισμενοι
και μετα τιποτα
αβουλες σκεψεις καρφιτσωμενες σε εναν καθρεφτη αμυδρο
πληγες να ανοιγουν στο γαζωμενο μου εγω
ωσπου η αποβολη δεν τη δεχοταν την αιμορραγια
κ ας ηταν το φοντο πλεον νεκρο
εγω τις εβλεπα εμπρος του αναισθητες να φονευουν και να φονευονται


γιατι το κακο το καλο το ερωτευτηκε
κ οταν το ιδιο το πετυχε να γινει
δακρυσε σαν δεν το ηθελε ετσι πια

Κριμα που αφησες εναν 'ανθρωπο' χωρις νοημα στη ζωη του
κ κριμα μεγαλυτερο που ουτε αυτο ποτε σου δε θα καταλαβεις

Βγήκανε πάλι οι φράουλες ..

τα χερια δεν τα σαλεψα μακρια απ' το στασιδι
ντροπιαστικο το σκεφτηκα, το να χειροκροτησω σε παρασταση που αλλοι πληρωσανε για να τη δουν
κι εγω σαν ποταπος θεατης εθελησα τον κροτο τους κλεψω
κι ας πιστεψα εκεινη τη στιγμη πως σκηνοθετης ημουν στη δικη μου την παρασταση
μονο κομπαρσος βρεθηκα για εκεινη παρα να 'μαι
απιστευτο πως απ' τη μια αυλαία στην αλλη προαγωγη σε ρολο παιρνεις
μα πιο απιστευτο οτι το θανατο ελπιζεις να 'ρθει τη νοσο να γιατρεψει

κι οσο το δολοφονο κι αν τον τρεμω, η προσμονη του πιο γλυκια μου μοιαζει
αφου κομμενες οι σκηνες αυτες που τη δικη σου καρτερουσα
και καθε ληψη που γυρνω απ' αλλη σκοπια τη βλεπω

(υποτακτικη η φωνη μου πλεον στα ομμοριζα των αρθρων σου)

https://www.youtube.com/watch?v=H8JWKMZLmAU

δεν ξερω αν σου 'χει τυχει
αυτο να φαγουριζεσαι εκει στη ραχοκοκαλια επανω
σε εκεινο το αναθεματισμενο σημειο που δε φτανεις να το ξυσεις
και την ωρα που παλευεις να το φτασεις να ξυνεις εκεινο το λιγο παραδιπλα
και οταν εστερνιστεις το απιαστο απ' την αναποδη
αυτο το ξοφαλτσα να το πιστευεις πως τη φαγουρα καταλαγιασε
δεν ξερω αν τον βιωσες ποτε ετουτο τον κνησμο
μα αυτο το ξοφαλτσα το ευχομαι για σενανε ποτε μην το βιωσεις

(η κλιμακα βασιζεται σε ημιτονοειδη συναρτηση που τεμνεται απο ευθεια και τεινει στο απειρο)

κι οταν σκεφτομαι το παζλ, σκεφτομαι εσενα
γιατι κουμπωνουμε

σιγουρα κουμπωνουμε

τουλαχιστον εγω κουμπωνω μαζι σου

βεβαια κι εσυ κουμπωνεις μαζι μου 

ειναι αναποφευκτο

αλλα το ξερω πλεον οτι εσυ 'θελεις' αλλη πλευρα για να κουμπωσεις

και ας μου λες οτι κομματι σου ειμαι εγω

και ας σου λεω (ο)τι εισαι εσυ για μενα

στο τελος ηττημενοι ντομινο θα παιξουμε

(με πνιγει να στο πω. δεν ξερω πως αντεχεις τον εαυτο σου)